A mystery flash fiction about the way home ‎Isang makulimlim na dapit-hapon, binabaybay ng trese anyos na batang nagngangalang Kinel ang masukal na daan para makauwi sa kanilang tahanan nang kaniyang mapansin ang presensya ng isang tao. Ang mga walang emosyon na mata nito ay nakatitig sa kaniya na nagpabilis sa kaniyang paglalakad. ‎ ‎Lumipas ang ilang mga hakbang, nakahinga siya nang maluwag nang makaliko siya sa mabatong landas na papuntang kanan, ang palatandaan na malapit

Habang lumilipas ang panahon hindi ko namamalayang masiyado na akong naka-focus sa pangarap ko. Kaya maging ang sarili ko ay napabayaan...

Iniwan na ako ng lahat. Ang pinakamamahal kong mga anak, maging ang paborito kong apo. Hindi ko alam kung ano ang nagawa kong kasalanan o...

Mabigat ang bumitaw sa taong nakasanayang makasama‚ ’di mo man nakakatabi‚ mangmumulto naman ang alaala. Mabigat ang pamamaalam kung alam...

Tatlong taon na. Matagal-tagal na rin pala akong hindi nakauuwi ng probinsya mula nang ako ay nagkaroon ng trabaho. Nang sinulyapan ko...

Sa mga oras, araw, buwan at taon na nagdaan, Hindi pa rin malilimutan ang nakaraan. Mga panahong matibay pa ang samahan, Ngunit ngayo'y...